Сайтани сайт жарнамасы қала ішінде толып тұр. Оны неге өшірмейді,а?

Қажы Амантай да Обамамен одақасқысы келедійтани

Біздің журфактың жігіттері мәләдес қой. Менің екі группаласым Мәди мен Дәурен “Бір журналда жұмыс істеп жүрміз. Ой, мықты!” деп жүрген. Жақында соның тұсаукесеріне шақырды. Зыңдай “Астра” атты қонақ үйде өтті. Емен үстел қайысып дастархан жайылды. Белгілі ағалар келді. Ер азаматтарға арналған журналдың аты – “Дарабоз”. Шығарушы “Иман” қорының  президенті Өтеген Махмет ағамыз. Журналда “Ошақтың өтін өшірмей”, “Тылсым тіршілік”, “Ұлы дала оғландары” , “Мирас”, ” Шарайна”, “Желіп жүріп, жер таны”, “Біздің көрші” деген тамаша айдарлар бар.  Алғашқы нөмірдің кейіпкері генерал Рүстем Қайдаров ағамыз екен. Көірмдікке деп 1000 доллар ұстата салды редакторына Өтеген ағаға. Сол жиында қазақтың Жүрсінімен суретке түстік.

Жақында “Ретро” галереясында қарағандылық суретші Мәжит Байтеновтың жеке көрмесі өтті.  Мәжит Садықұлы 1976 жылдан бері Қазақстан суретшілер одағының мүшесі. Ол бірқатар халыралық, бүкілодақтық, республикалық көрмелерге қатысқан. Оның туындылары  Ә. Қастеев атындағы, Ж. Шарденов атындағы көркемсурет музейінде,  Астанадағы, Қарағандыдағы, Павлодардағы Мәдениет минитрлігінің көрме дирекциясында сақтаулы.  Мәжит Байтенов тарихты, түркі халықының салт-дәстүрінен хабардарлығының арқасында  өзінің туындыларында ол деректерді кеңінен қолданады. Мысалы, оның көптеген картиналарында Тамғалы тастағы бұқаның суреті салынған. Сондай-ақ Мәжит Байтенов ауыл тақырыбында жиі қозғайды. Алайда Байтеновтың шығармашылығының бір ерекшелігі ол өз кескіндемелерін авангардтық, абстрактілі стильде салады.

Бұл нені білдіреді?

«Ана тілі» газетінде тілшіміз Рауан Сәбитұлының редакциямыз  орналасқан «Баспалар үйі» ғимаратының Гагарин даңғылы беткейіндегі темір дүңгіршекте шиіттей жеті баласымен сегіз жыл бойы қыстаған жалғыз  ана Тұрсынхан Дүйшеналиеваның тауқыметті тағдыры туралы бірнеше мәрте мақаласы жарияланған.  («Бәрібір тастамаймын Алматымды» /№7 ақпанның 15-і, 2007, «Алмалының» әкімі сөзінде тұрса екен/ №22 мамырдың 31-і,2007) «Бір мұсылманның баласымыз, қалың елдің арасында отырып,  Құдайға ақсарбасын айтатын көңіл жетер ағайын табылмайды дегенген сенгіміз келмейді» деп  жұртшылықты жалғызбасты анаға жәрдемдесуге шақырдық.  Басылымның қолынан келетіні осы.

Рас, осы мақаладан кейін Тұрсынхан апайға шамасы келгенше көмектесушілер табылып жатты. Халықаралық «Халифа Алтай» қорының  директоры Абдырахман Ескендір қақаған қыста аядай дүңгіршекте «шықпа жаным, шықпа» деп отырған Тұрсынхан апайға Қалқаман ауданынан үш айға пәтер жалдап берді. Жас әнші Аша Матай да теледидар сыйға тартып, аз-маз қаржы жиып беріпті. Алайда Тұрсынхан апай көмекті қалалық әкімдіктен күтіп еді.

Әкімдіктің есігін сағалағанда «Саған соншама баланы ту деген кім бар?» деген сөзді де естіртті,  «Осыдан Парламент мәжілісіне депутат болсам,  міндетті түрде жәрдемдесем» деп  құрғақ уәдені үйіп-төккен Алмалы ауданының  бұрыңғы әкімі Тұрар Асанов сияқтылар да көп болды. Қайсыбірін айтайық, әйтеуір өкіметтің қолынан келмеген қайырымдылықты Тұрсынхан апайға жақында бір мұсылман  іскер жігіт  жасапты.

– Әйгерім атты қыз бала келіп: «Менің бастығым сізге пәтер алып бергісі келеді» деп айтқанда өз құлағыма өзім сенбедім. Кейін Гүлмира деген әйел  Ақсай ауданынан 80 мың долларға екі бөлмелі пәтер сатып алып беріп, бүкіл құжатын реттеп берді. Ал әлгі қайырымды жігіттің атын ақыры біле алмадым. Бар білетінім, Алматыда фирмасы бар екен, өзі жетім өсіпті,– дейді Тұрсынхан апай қуаныштан кемсеңдеп.

Уф, дедім кеше редакциядағы жұмыстардың етек-жеңін жинастырып… “Ана тілінің”  ұжымында жүргеніме бүгін 1 жыл  бес ай 12 күн! Жұмыс күші жетіспей редакторым әуелі жибергісі келмеді. Зорға дегенде сұранып, екі апта туған каламда, әке-шешем мен бауырларымның қасында аунап-қунап қайту бақытына ие болдым.  Оралга  Алматы-Орал пойызы Қазақстанның оңтүстігіндегі төрт қаланы көктей өтіп, 2 тәулікте әрең жетеді. Күн ыстық. Жолдың қиыншылығын көтеруге тура келеді. Бірақ “Ауылға, ауылға,   ауылға, Ауылға-ағайын қауымға” деп кетіп бара жатырмын қуанып. Көріскенше! Достар!

Мен оларды адамдардың арасында хат-хабар тасып тұрған ақ көгершіндермен салыстырамын. Адам аяғы жетпеген жерге олар ұшып барады,  небір қиындықтар мен қауіптерге қарамастан қанаты талмай ұша береді, ұша береді… Сөйтіп жүріп, қаныішерлер мен қатыгездердің мылтығының нысанасына ілігеді….

Мәскеу мэрі Юрий Лужков жақында Марьин паркіндегі  атақты журналист Артем Боравиктің қасынан қастандықтың құрбаны болған журналистер Анна Политковскаяға, Дмитрий Холодовқа  ескерткіш  қойылатынын айтты. Бұдан жараның орны бітпейді, бірақ Анна мен Димадан кейінгі мыңдаған журналистердің кеудесін намыс кернеп, алға ұмтылдыратыны сөзсіз. Ондай ”ақ көгершіндер” бізде бар. Бірақ олардың өршіл рухына тағзым етуге біздің биліктің шалқақтығы жібермейді.